adi.
a1 qui iugiter loqui non potest uel balbutit • tartamudo [REL atypus, →blaesus1a, sirbenus, →tardiloquus SIM balbutus]
a2 de eo cuius dictio haesitat in consonantibus exprimendis • de la persona que tiene un defecto en la dicción
b obtusus siue stupidus • que habla sin sentido o tonto [SIM →obtususb]
balbus melius balbi uerba cognoscit. prouerbium quasi 'inter similes, si stulti sunt, melius se intellegunt' • un tonto entiende mejor a otro tonto'