[LLHL] bambalo, onis

[RSL] 
   subs. m.  ETYM βαμβάλειν 'balbutire'.  DLAT Bambalio. 
   ¶ homo balbutiens — persona balbuceante o tartamuda [SIM balbutiensb] → Martyr 174. bambalo ὁ ψελλιστής. bambalo uero nominatus est ἀπὸ τοῦ βαμβαλύζειν.) Gloss 2.480.15. ψελλιστής bambalo. 569.31. bambalo balbutiens.