[RSL] subs. m. ETYM belligerare. [FREQ minima 3indicia 0,18/d.c.m.] ¶ uir qui bellum amat uel facit — hombre guerrero o belicoso [REL →bellicosus] 386 Avien Orb terr 583. Attica tellus belligeratorum genetrix memoranda uirorum. 412-427 Aug Ciu 18.15. Picum ... praeclarum augurem et belligeratorem fuisse asserunt. → Gloss 2.411.51. belligerator πολέμαρχος. 2.569.45. qui pugnatoribus praeest.
Linguae Latinae Historicum Lexicon 