[RSL] subs. m. FORMA bisacūtus. ETYM bisacutus1, a linguarum Romanicarum deriuatis retro tractum. DROM bisacutusML > it. bicciacuto, fr. besaiguë > esp. bisagra, it. bisegolo. ¶ telum uel armatura duplici acie praedita — arma de doble filo [HYPER armab]