[RSL] uerb. intr. FORMA būcinare; buccinare. ETYMbucina. DLAT debucinare. DROMesp. rebuznar, roznar; cat. botzinar 'grundire', it. (s)bucinare 'tintinnire aures', rum. bucina, buciuma 'turbari'. [FREQ minima 8indicia0,5/d.c.m. 37 Varro] uocabulum scriptis litterariis uariis generibus aptum; usibus mediis, quandoque doctis; semper prosa; inde a saec. I aec. apparet.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
2
0,28
exponens
1
0,34
lyrica
1
3,5
narratiua
4
0,74
diachronica
I aec.
1
0,36
I-II ec.
3
0,78
III-V ec.
4
0,42
diaphasica
docta
1
0,48
media
7
0,51
diastratica
litteraria
7
0,5
modus
prosa
7
0,48
¶asonare bucina, etiam in concilium uocare — sonar la trompa o trompeta, también convocar a reunión [HYPERsonareDOMpericuli signum uel exercitum uocare; Tritonis conchylium; sollemnitatibus Iudaeorum] 37 Varro Rus 2.4.20. cum bucinatum est, aperiunt. 125 Apul Met 4.31. maria persultantes Tritonum cateruae hic concha sonaci leniter bucinat. 180 Hyg Fab 274. Tyrrhenus concha pertusa buccinauit et pagum conuocauit. 383-387 Vulg Psalm 80.4. bucinate in neomenia tuba in insigni die sollemnitatis nostrae. → Gloss 3.129.21. βουκινίζω. banimum allicere, non solum tuba, sed amplificatione uel histrionica actione, praedicare — atraer la atención, ya no con la trompa, sino con la exageración o la histrionización de una acción, pregonar [HYPERclamareb] 35-38 Sen Contr 7.pr1. saepe declamante illo ter bucinauit, dum cupit in omni controuersia dicere non quidquid debet dici sed quidquid potest. 384 Hier Epist 22.32. Cum manum egenti porrexerint, buccinant. → cf. Vulg Matth 6.2. Cum ... facies eleemosynam, noli tuba canere ante te.