[RSL] subs. m. FORMA būcinator; buccinator Hier Epist 108.16. ETYM bucina; etymologia a uox et cantus inuenitur Varro Ling 6.75. bucinator a uocis similitudine et cantu dictus. [FREQ minima 9indicia0,54/d.c.m. 62-43 Cic] uocabulum plus quam ad militares usus aspectans; scriptis exponendo et narrando (historiae) aptis, prosa usibusque mediis et quotidianis; technicis ad artem militarem pertinentibus inuenitur; usibus doctis abest, interdum quotidianis.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
exponens
4
1,3
narratiua
5
0,93
diachronica
I aec.
3
1,1
I-II ec.
2
0,52
III-V ec.
4
0,42
diaphasica
media
7
0,51
quotidiana
2
3,5
diastratica
litteraria
5
0,36
technica
4
1,4
modus
prosa
9
0,62
¶miles qui bucinam canit — soldado encargado de tocar la bucina [HYPERmiles qui classicum canit] 45 Caes Ciu 2.35.6. Varus ... bucinatore in castris et paucis ad speciem tabernaculis relictis de tertia uigilia silentio exercitum in oppidum reducit. 60 Petron 26.9. Horologium in triclinio et bucinatorem habet subornatum, ut subinde sciat quantum de uita perdiderit! 70 Frontin Strat 1.5.17. Sulla ... nocte profectus relicto bucinatore, qui uigilias ad fidem remanentium diuideret. 390 Veg Mil 2.7. Tubicines cornicines et bucinatores qui tuba uel aere curuo uel bucina committere proelium solent. → Caper gramm 99. bucina erit tuba, qua signum dat bucinator. Dig 50.6.7pr. in eodem numero ... praeco, et bucinator ... inter immunes habentur. Beda 13. bucina est qua signum dat bucinator. Gloss 2.259.8. βουκανιστής. (a bucinareb) ad eum qui sua facta edit uel celebrar — se refirió a la persona que hace de sus actos dominio público 62-43 Cic Fam 16.21.2. polliceris, te bucinatorem fore existimationis meae. 404 Hier Epist 108.16. Solent pleraeque matronarum buccinatoribus suis dona conferre, et in paucos largitate profusa, manum a caeteris retrahere.
Linguae Latinae Historicum Lexicon 