loc. uerb. intr. FORMA classicum clangĕre; classicum canere. [FREQ minima 5indicia0,3/d.c.m.] uocabulum scriptis technicis de re militari pertinentibus aptum, necnon litterariis paene omne genus, usibus doctis mediisque, saepius prosa; inde a saec. I ec. apparet usque ad Antiquitatis finem.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
1
0,15
exponens
2
0,68
lyrica
1
3,5
narratiua
1
0,18
diachronica
I-II ec.
3
0,75
III-V ec.
2
0,22
diaphasica
docta
2
0,94
media
3
0,21
diastratica
litteraria
3
0,21
technica
2
0,71
modus
prosa
4
0,28
uersu
1
0,51
¶aclassicum sonare ut proelium ineas — tocar la trompeta que llama al combate [HYPERcanerecSIM →bellicum canerea] 35-38 Sen Contr 9.2.14. si, cum classicum canere debeat, symphoniam canere iusserit, non laedet maiestatem? 70 Frontin Strat 3.9.5. Pericles ... classicum cani clamoremque tolli iussit. 348-405 Prud Cath 5.48. iubet praeualidam manum in bellum rapidis ire cohortibus ferratasque acies clangere classicum. 390 Veg Mil 22. classicum canitur imperatore praesente uel cum in militem capitaliter animaduertitur. bbellum nuntiare — anunciar la guerra [HYPERminariSIM →bellicum canereb] 400-430 Sedul Carm pasch 5.354. Quaenam bella tibi clanget tuba, rege perempto?