Linguae Latinae Historicum Lexicon

[LLHL] crepulus, a, um

[RSL] 
     adi.  FORMA coniecturae crispulae, crispata (Valentinus Rose: Cassii Felicis de medicina. Teubner, Lipsiae 1879.; item K. Fisher (2015): “Ameisenkapriolen”, RhM 158 (2015) 44–64, pág. 63.).  ETYM crepare.  [FREQ minima 5^indicia 0,36^/d.c.m. 300-400 Chiron] uocabulum scriptis litterariis exponendo proprium, semper uersu; necnon technicis ad medicinam pertinentibus; in fine Antiquitatis tantum inuenitur.

Variatio		indicia	p^{/d.c.m. subc.}
operum	exponens	5	1,7
diachronica	III-V ec.	6	0,63
diaphasica	media	6	0,43
diastratica	litteraria	3	0,22
	technica	3	1,1
modus	prosa	3	0,21
	uersu	3	1,5

     ¶ a fortiter sonans — resonante [REL ^→sonans] 386 Avien Orbis terr 571. praeterque uasti gurgitis crepulas aquas. → Gloss 5.12.7. crepulum imbrem: cum sono graui ruentem.  
     b MED qui fissus est — resquebrajado o agrietado [REL ^→hiulcus^a] 300-400 Chiron 664. Si quod iumentum ungulas fissas habuerit ... crepulae ungulae fiunt. 400 Cass Fel 12.1. Secundum Graecos tres differentias habere uerrucae ostenduntur... Sunt aliae asperae et crepulae [crispulae?] in similitudinem summitatis thymi. 14.1. Labia hiantia siue crepula [crispata?] Graeci chile caterrogota uocant.