[RSL]
adi. FORMA gemibundus Lact Mort pers 18.14. ETYM gemere. [FREQ minima 7indicia 0,44/d.c.m.]
¶ homo gemens corporis animiue dolore — persona gimiente de dolor físico o moral [REL gemulus, querulus] 2-8 Ov Met 14.188. ut uero fuga uos a certa morte reduxit, ille quidem totam gemebundus obambulat Aetnam. 65 Homer 349. laterique uolatile telum incidit... Excedit pugna gemebundus Atrides. 314 Lact Mort pers 18.14. ille gemibundus «Non idoneos homines mihi das, quibus tutela rei publicae committi possit». 398 Aug Serm 260c.3. infirmitatem suam gemebundus. 400 Aug C Faust 21.78. Apostolus gemebundus exclamat: Infelix ego homo!