[RSL] subs. f. FORMA horisticē. ETYM ὁριστική. ¶ grammaticae pars ad propriam theoriam definitionesque pertinens — horística, parte de la gramática que trata los aspectos teóricos y definitorios de cada una de sus partes [HYPER grammatica] → Diom 426.16. horistice est grammaticae pars finitiua, quae praecepta demonstrat, cuius species sunt hae, partes orationis uitia uirtutesque.