[LLHL] otus, i

[RSL] 
   subs. m.  FORMA ōtus.  ETYM ὤτος.  [FREQ minima 4indicia 0,26/d.c.m. in 79 Plin Nat] uocabulum scriptorum technicorum ad historiam naturalem pertientium proprium.
   ¶ (Otus scops) bubo magnitudine mediocris — búho mediano o autillo [HYPER noctua  SIM  →axio] 79 Plin Nat 10.68. otum quidam Latine axionem uocant. 10.68. otus bubone minor est, noctuis maior. 
   a plumis quasi auriculis eminentibus perspicua — ave caracterizada por dos copetes de plumas que tenía en la cabeza a modo de orejas 79 Plin Nat 10.68. otus ... auribus plumeis eminentibus, unde et nomen illi. 11.137. pinnatorum animalium buboni tantum et oto plumae uelut auris. 
   auis peregrina erat — era ave migratoria 79 Plin Nat 1.10a. de auibus peregrinis quae ueniunt: coturnices, glottides, cychramus, otus. 10.66. abeunt ... una persuasaglottis et otus et cychramus.