[RSL] subs. m. FORMA pȳgargus. ETYM πύγαργος 'albas nates habens', ut ceruus albas clunes, pygargus caudam. [FREQ minima 5indicia0,3/d.c.m. 79 Plin Nat ax4bx1] uocabulum scriptis technicis ad historiam naturalem pertinentibus aptum; quandoque litterariis inuenitur, et prosa et uersu, usibus mediis doctisque; a Graeca lingua commodatum, a saec. I ec. apparet usque ad Antiquitatis finem.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
exponens
2
0,68
narratiua
2
0,37
satirica
1
5,2
diachronica
I-II ec.
3
0,78
III-V ec.
2
0,21
diaphasica
docta
1
0,48
media
4
0,29
diastratica
litteraria
3
0,22
technica
2
0,72
modus
prosa
4
0,28
uersu
1
0,52
¶acerui genus Africanum — gacela [HYPER fera HOLPLAGA1Africa] 79 Plin Nat 8.214. sunt et dammae et pygargi et strepsicerotes ... haec transmarini situs mittunt. → Schol Iuu 11.138. fera est in specie cerui, quae retriores partes albas habet. Frg Bob Nom 542. pygargus: caper cum candidis clunibus. dapes superbae putatae sunt, saltem rarae 100-128 Iuv 11.138. sumine cum magno lepus atque aper et pygargus et Scythicae uolucres. 375 Symm Epist 9.144.2. Ludos praetorios praeparamus, quorum ornatus peregrina animalia desiderat ... pygargos tuo studio mihi opto praestari. Iudaei comedere licebat, quippe qui ungulam in duas partes findebat 390-406 Vul Deut 14.5. hoc est animal quod comedere debetis ... pygargum, orygem, camelopardalum. Omne animal, quod in duas partes findit ungulam, et ruminat, comedetis. b (Haliaetus albicilla) auis albam caudam habens — pigargo [HYPERaquilaa1] 79 Plin Nat 10.7. conuersatur autem in montibus, secundi generis pygargus in oppidis et in campis, albicante cauda.