[RSL] adi. f. ETYM rebellare. [FREQ minima 3indicia 0,18/d.c.m.] ¶ MIL doctum gens quae Romanorum imperio abhorret — pueblo que no se somete al poder romano: rebelde, sublevado en la guerra [REL →inoboediens in bello SIM →rebellis1a] 29-9 Liv 40.35.13. dictu quam re facilius est prouinciam Hispaniam ingenio ferocem, rebellatricem confecisse. 9-12 Ov Trist 3.12.47. Is ... possit ... te..., rebellatrix, tandem, Germania, magni triste caput pedibus supposuisse ducis. 390 Amm 14.8.2. Isaura ... olim subuersa ut rebellatrix interneciua aegre uestigia claritudinis pristinae monstrat admodum pauca.