[LLHL] tinnunculus, i

[RSL] 
   subs. m.  FORMA tinnungulus Plin Nat 10.109.; pipiunculus Gloss 4.377.18.; titiunculus Gloss 2.347.12.   ETYM tinnulus 'acuto clangore sonans'. ab Etruria fortasse proueneratEM; et cum titius 'agrestis columba' coniunctum estForc, quod ab rapacibus auibus abhorret.  [FREQ minima 2indicia 0,13/d.c.m.] 
   ¶ (Falco tinnunculusAndré Ois) auis rapax parua magnitudine fortasse fuit, quae nidos aedificiis ponere solebat, certe cum columba coniuncta, agricolis tinnunculi pullos circa ornithones humantibus, scilicet ut columbae ab eis non fugerent; quod eae non tinnunculum timentes faciebant, ab accipitribus eas certe defensurum — cernícalo [HYPER accipitera SIM capys, cenchrisb, falcob] 60 Colum 8.8.7. Genus accipitris tinnunculum uocant rustici; fere in aedificiis nidos facit. eius pulli singuli fictilibus ollis conduntur, spirantibusque opercula superponuntur, et gypso lita uasa in angulis columbarii superponuntur. quae res auibus amorem loci sic conciliat ne umquam deserant. 79 Plin Nat 10.109. auis quae tinnungulus uocatur ... terret ... accipitres naturali potentia in tantum, ut uisum uocemque eius fugiant. hac de causa praecipuus columbis amor eorum. → Titiunculus Gloss 2.347.12. κεγχρίς, εἶδος ἱέρακος μικροῦ. 5.607.2. accipiter, acceptor. Pipiunculus Gloss 4.377.18. accipiter, acceptor.