[LLHL] triorchis, is

[RSL] 
   subs. f.  FORMA triorche Plin Nat 25.69.; acc. triorchim, triorchin Plin Nat 10.207., triorchem Plin Nat 10.21.; Forcellini usum profert a sub lemmate triorchis, idis, usum b sub triorches, ae.  ETYM τριόρχης 'tinnunculus'; uulgaris etymologia quasi tribus testibus dotatum intellexit, cum natura confligens Plin Nat 10.21. triorchem a numero testium, cui principatum in auguriis Phemonoe dedit.  [FREQ minima 6indicia 0,36/d.c.m. in 79 Plin Nat] 
   ¶ a accipitris genus, qui nidum ferociter defendebat et aliis auibus contumelias exercebat — cierto tipo de azor [HYPER accipitera SIM →buteo1] 79 Plin Nat 10.207. communibus inimicitiis, harpe et miluus contra triorchin.  Plin Nat 25.69. 
   buteo ipse fortasse fuit (Buteo Buteo) 79 Plin Nat 10.21. buteonem ... triorchin appellant Romani. 
    inter aquaticas aues comprehendebatur 79 Plin Nat 10.204. aquaticae brenthos et gauia et harpe et triorchis accipiter. 
   b BOT fruticis genus quod nomen ab aue triorche usurpauerat, quae eo nidificabat — centaurea [HYPER frutex] 79 Plin Nat 25.69. est centauris cognomine triorchis. 25.69. Theophrastus defendi eam inpugnarique colligentes tradit a triorche accipitrum genere, unde et nomen accepit.