Linguae Latinae Historicum Lexicon

[LLHL] animatio, onis

[RSL] 
   subs. f.  ETYM animare.  [FREQ minima 12^indicia 0,72^/d.c.m. 45 Cic] uocabulum scriptis litterariis argumentando aptum, usibus mediis, semper prosa; inde a saec. I aec. apparet, semel tantum, usque ad Antiquitatis finem silentio prouectum; et est philosophiae proprium; sensus et ab anima^a et ab animus^b proueniunt.

Variatio		indicia	p^{/d.c.m. subc.}
operum	argumentalis	11	1,5
	exponens	1	0,34
diachronica	I aec.	1	0,36
	III-V ec.	11	1,8
diaphasica	media	12	0,87
diastratica	litteraria	12	0,88
modus	prosa	12	0,83

   ¶ a uitae infusio — infusión de vida [HYPER creatio] 45 Cic Tim 35. Diuinae animationis maxime speciem faciebat ex igne, ut et splendidissimus esset et aspectu pulcherrimus. 384-440 Macr Somn 2.12.10. cum morte animalis discessit animatio, cadit corpus regente uiduatum. → Gloss 2.481.24. ψυχαγωγία. 
   b animaduersio uel animositas — animosidad, encono, antipatía o inquina [HYPER inimicitia^a SIM ^→animositas] 210-213 Tert Anim 19.5. Sentias ramos aliorsum destinatos, et animationem arboris de diuortio parietis intellegas. 419 Aug Quaest hept 4.79. auferetur ira animationis domini ab Israel. 
   c quare animaduersionem uel iuris poenam designauit — por ello, acabó indicando el castigo o pena legal [HYPER poena DOM irasci, iratus] → Gloss 5.166.34. animatione. uindicta.