[RSL] uerb. intr. ETYMbelliger1. [FREQ humilis 37indicia3,7/d.c.m. 254-184 Plaut] uocabulum scriptis litterariis praecipue prosa, usibus mediis argumentando narrando aptum, a scriptis lyricis satiricisque solis absens; quamuis bellare morphologicam compositionem complexiorem praebeat, id non ante saec. I aec. apparet, belligerare per omne aeuum Romanum locum obtinente.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
17
3,5
dramatica
5
11
exponens
3
11
narratiua
11
2,3
diachronica
III-II aec.
6
14
I aec.
3
1,3
I-II ec.
8
2,1
III-V ec.
19
2,8
diaphasica
docta
4
1,9
media
27
2,5
quotidiana
5
11
diastratica
litteraria
34
3,2
technica
2
0,8
modus
prosa
29
2,5
uersu
7
3,9
¶bellum agere uel pugnare — estar en guerra o luchar [HYPER pugnare SIMbellare] 239-169 Enn Ann 186. Non cauponantes bellum sed belligerantes, ferro non auro uitam cernamus utrique. 29-9 Liv 21.16.4. cum Gallis tumultuatum uerius quam belligeratum. 121 Suet Aug 94.2. Veliterni ... paene ad exitium sui cum populo Romano belligerauerant. 390-406 Vulg Mich 4.3. concident gladios suos in uomeres et hastas suas in ligones, non sumet gens aduersus gentem gladium et non discent ultra belligerare. → Gloss 4.211.9. belligerat pugnat.
Linguae Latinae Historicum Lexicon 