[RSL]
adi. ETYM belligerare. DLAT belligerosus, Belliger2. [FREQ humilis 55indicia 4/d.c.m. 1 Ov] uocabulum scriptis litterariis omne genus praecipue narrando (carmini heroico) certe aptum, praesertim uersu usibusque doctis.
| Variatio | | indicia | p/d.c.m. subc. |
| operum | argumentalis | 3 | 0,6 |
| dramatica | 4 | 9 |
| exponens | 3 | 1,1 |
| lyrica | 1 | 5 |
| narratiua | 42 | 9 |
| satirica | 2 | 10 |
| diachronica | I aec. | 1 | 0,4 |
| I-II ec. | 49 | 13 |
| III-V ec. | 5 | 0,7 |
| diaphasica | docta | 49 | 23 |
| media | 4 | 0,37 |
| quotidiana | 2 | 4,6 |
| diastratica | litteraria | 55 | 5,1 |
| modus | prosa | 1 | 0,09 |
| uersu | 54 | 30 |
¶ qui bellum amat uel facit — belicoso o guerrero [REL →bellicosus] AÑADIR OVIDIO 8-12 Ov Trist 3.11.13. ego belligeris a gentibus undique saeptus terreor. 84-85 Mart Epigr 5.24.11. Hermes belligera superbus hasta. 393-404 Claud Sext Con 621. Haec et belligeros exercuit area lusus, armatos haec saepe choros. → Gloss 2.411.52. belliger πολεμικός. 4.488.19. bellator, uir fortis. 4.591.32. pugnator, duellio uel qui bellum gerit, uir fortissimus.
101
45
79
400
→ Gloss — ─
Linguae Latinae Historicum Lexicon 