[RSL] adi. FORMA blessus, blesus Gloss. ETYM βλαισός 'scaurus'. DLATBlaesus2. DROMfr. bléser. [FREQ minima 10indicia0,6/d.c.m. 25 Ov] uocabulum litterariis textibus aptum, praecipue satiricis lyricis aliisque praeter dramaticos narratoriosque usitatum, omnibus usibus maxime quotidianis, prosa magis quam uersu; a saec. I aec. inuenitur, maxime usitatum saec. II aec.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
1
0,14
exponens
3
1
lyrica
2
7
satirica
4
21
diachronica
I aec.
2
0,72
I-II ec.
5
1,3
III-V ec.
3
0,32
diaphasica
docta
2
0,96
media
3
0,22
quotidiana
5
8,7
diastratica
litteraria
9
0,66
technica
1
0,36
modus
prosa
2
0,14
uersu
8
4,1
¶aqui uerbi litteras in balbutiendo mutat siue frangit, a quo balbus discrepat, qui tantum balbutit — que altera balbuceando las letras de la palabra, lo cual lo diferencia de balbus, que solo es tartamudo [REL→balbus1aSIMbalbutiensa, batulus] DOM merum, uinum] 25 Ov Am 2.6.24. reddebas, psittace, blaeso tam bene uerba sono! 1 Ov Ars 1.598. fac titubet blaeso subdola lingua sono ut ... credatur nimium causa fuisse merum. 100 Priap 7.2. Cum loquor, una mihi peccatur littera; nam t p dico semper blaesaque lingua mihi est. (Gloss 2.570.13. blessus una littera peccans loquendo.) 100-128 Iuv 15.48. facilis uictoria de madidis et blaesis atque mero titubantibus. 380-420 Ps Cypr Or 2.4. soluisti linguas blaesorum. → Dig 21.1.1.17. balbum uitiosum magis esse quam morbosum. 21.1.10.5. quaesitum est an balbus et blaesus et atypus isque qui tardius loquitur ... sanus sit. Isid Orig 10.b.25. balbus ... uerba ... non explicat. inde et blaesus, quia uerba frangit. Gloss 2.30.46. τραυλός. 5.172.7. id est impeditioris et tardioris linguae. 4.25.62. qui uerba frangit. 4.211.27. qui alio sono corrumpit litteras. 4.407.6. balbus. 5.443.26. mutus, mollis linguae. 4.172.4. balbum, uerba frangentem. item de ore loquentis — también se dijo de la boca del que habla [DOM faciei os] 80-85 Mart Epigr 5.34.8. nomen blaeso garriat ore meum. 10.65.10. Os blaesum tibi debilisque lingua est. badulans siue assentator — lisonjero o zalamero [REL→blandusa] 250 Ps Cato Dist 3.4.1. Sermones blandos blaesosque cauere memento.
Linguae Latinae Historicum Lexicon 