[LLHL] Blesamus, i

[RSL] 
   subs. m.  FORMA Blēsamus.  ETYM Blaesus2.  DLAT Blesamius. 
   ¶ cognomen fortasse Celticum — cognomen quizás celta Blésamo [HYPER NOMEN cognomen] Inscr Hd 28077 Romae. Blesamus plumbarius. Carm Epigr CLE 1254.1. Blesamus hoc Nouius requiem sortitus in aeuom.