Reticulum Latinum

[LLHL] borealis, e

[RSL] 
   adi.  ETYM boreas.  DLAT borearius.  [FREQ minima 15^indicia 0,95^/d.c.m. 386 Avien] uocabulum scriptis litterariis exponendo (astronomiae) argumentando (christianorum apologiae) proprium, praecipue uersu usibus mediis, inde a saec. IV ec.; duo auctores tantum hoc uocabulo usi sunt, sed romanicis linguis satis usitata.

Variatio		indicia	p^{/d.c.m. subc.}
operum	argumentalis	5	0,78
	exponens	10	3,4
diachronica	III-V ec.	15	1,7
diaphasica	media	15	1,1
diastratica	litteraria	15	1,1
modus	prosa	5	0,36
	uersu	10	5,1

   ¶ ad septentrionem pertinens — que pertenece o corresponde al norte, norteño o boreal [SIM ^→boreus^a DOM cardo, latitudo, Oceanus, uertex] 386 Avien Arat 540. boreali ab cardine. 1510. sunt loca numinibus: borealis uerticis altum regia Saturni. 386 Avien Orb terr 433. Oceani donec borealis in undas effluat. 484. qua boreali uertice ad aethra concrescunt Alpes, surgit caput Appennino. 878. borealis cardine caeli. 400 Eustath Basil p870. borealem latitudinem. p930. amphiscii, id est biumbres nominantur. uerum haec omnia sole ad partes boreales commeante proueniunt. → Anth 761.7. borealis apex.