[RSL] adi., subs. n. pl. FORMAsup. discrepantissimusx1 Sol 52.19. habitus ... discrepantissimus. ETYMdiscrepare. DLATdiscrepantia, indiscrepans. [FREQ hmilis 37indicia2,7/d.c.m.86-82 Rhet Her] saeculi I aec. uocabulum, scriptis litterariis praecipue usibus mediis, paulisper doctis, praecipue prosa narrando argumentando exponendo aptum; nec non scriptis technicis ad arquitecturam medicinamque pertinentibus bene constat.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
12
2,4
exponens
10
4,4
narratiua
15
3
diachronica
I aec.
5
2,3
I-II ec.
8
2,3
III-IV ec.
23
3,4
diaphasica
docta
3
1,4
media
34
3
diastratica
litteraria
30
2,7
technica
7
2,8
modus
prosa
35
3
uersu
2
1,1
¶adiscordans, diuersus uel oppositus locis simillimis quibus discrepare invenitur - discordante, diferente u opuesto, en ámbitos muy parecidos a aquellos en los que se encuentra discrepare [REL →dissimilis] 45 Cic Nat 1.1. cum tam uariae sint ... tamque discrepantes sententiae. 125 Apul Plat 2.13. discrepantes et inter se disiuncti sunt nec aliorum amici. 390 Amm 15.11.1. partes ... tripertitae fuisse creduntur in Celtas eosdemque Gallos diuisae et Aquitanos et Belgas, lingua institutis legibusque discrepantes. → Gloss 2.383.4. ὁ μὴ συνηχῶν, τοῦτ' ἔστιν ὁ μὴ ὁμονοῶν. 4.54.40. non conueniens. subs. n. pl. b discrepantia, ium. ea quae contraria sunt - los opuestos 420 Cael Aur Acut 1.170. uenisse suspicio potuerit, ut discrepantium commixtio unam facere uirtutem posse putaretur.
Linguae Latinae Historicum Lexicon 