[RSL] adi. ETYMfrendere. [FREQ minima 11indicia0,66/d.c.m. 50 Curt] uocabulum scriptis litterariis narrando exponendo argumentando aptum; usibus mediis, at pro rata parte praecipue doctis, saepissime uersu; inde a saec. I ec. apparet, postea augescente.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
2
0,26
exponens
1
0,34
narratiua
8
1,5
diachronica
I-II ec.
3
0,78
III-V ec.
8
0,8
diaphasica
docta
4
1,9
media
7
0,49
diastratica
litteraria
10
0,7
technica
1
0,36
modus
prosa
5
0,34
uersu
6
3
¶homo iratus —persona enfadada o irritada [REL →iratus] 50 Curt desiluit deinde frendens de tribunali. 80-90 Stat Theb 10.911. premit undique lentum turba deum frendens et tela ultricia poscit. 330 Iuvenc 5.550. Ipse sacerdotum princeps urgere tacentem insistit frendens furiis. 390 Amm 24.5.8. imperator iratus et frendens. 390-406 Vulg Mal 21.4. uenit ergo Achab ... frendens super uerbo, quod locutus fuerat ad eum Naboth Iezrahelites.