[RSL]
uerb. intr. FORMA gemiscĕre; gemescere. ETYM gemere. DLAT congemiscere, ingemiscere, intergemiscere. [FREQ minima 4indicia 0,24/d.c.m.]
¶ ob aduersam fortunam animi dolore gemere — gemir de dolor anímico ante la desgracia [HYPER GRADUS →flereb SIM →gemereb1] 200 Vet Sirach 36.27. ubi non est mulier gemescit egens. 394-404 Claud In Eutr 1.178. procerum squalore repletus carcer et exulibus Meroe campique gemescunt Aethiopum. 397-430 Cypr Gall Gen 727. deus nato ... ingentia dicit regna parata suo, cuius tum clade gemescat. → Gloss 2.437.19. Gemesco στένω ἐπὶ τοῦ στενάζω.