[RSL]
subs. f. ETYM inconcinnus. [FREQ minima 3indicia 0,18/d.c.m.]
¶ harmoniae defectus et concordiae, ineptia uel neglectus in dispositione, praesertim sententiarum — falta de armonía y equilibrio, la tosquedad o desaliño en la disposición, especialmente de la frase [HYPER incongruentia ANT concinnitasa1] 125 Apul Plat 2.4. neque enim posse cum bonitate congruere, quae a semetipsa tot modis discrepet et non solum disparilitatem, sed etiam inconcinnitatem prae se gerat. 198-204 Tert Adu Hermog 41. Plane, si huc et illuc, aut in alterum magis proclinaret, tunc inconcinnitatis et inaequalitatis, et turbulentiae denotari mereretur.