[RSL] adi. ETYM in, concinnus. DLATinconcinne, inconcinnitas. [FREQ minima 6indicia0,36/d.c.m. 46 Cic] uocabulum scriptis litterariis maxime satiricis aptum, et prosa et uersu, usibus praecipue doctis; inde a saec. I aec. apparet, in fine Antiquitatis declinans.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
1
0,14
narratiua
3
0,56
satirica
2
10
diachronica
I aec.
3
1,1
I-II ec.
2
0,52
III-V ec.
1
0,11
diaphasica
docta
5
2,4
media
1
0,07
diastratica
litteraria
5
0,36
technica
1
0,36
modus
prosa
4
0,28
uersu
2
1
¶a1ad id quod turpe rude inappropriatum est pertinens — torpe, tosco o inapropiado [REL →ineptusaANTconcinnusa1] 46 Cic Orat 2.17. qui in aliquo genere aut inconcinnus aut multus est, is ineptus esse dicitur. 20 Hor Epist 1.18.6. Est huic diuersum uitio uitium prope maius, asperitas agrestis et inconcinna grauisque. → Porph Hor in Epist 1.18.5. est huic diversum vitio. Dicitur quidem uitium fugientis adulatoris incidere in peius uitium inconcinni et odiosi et inhonesti hominis et incommodi. 1.18.6. inconcinna. Insocialis. grauis. Nunc molesta et odiosa. a2ratione abhorrens siue sensu carens — absurdo [REL →incongruens] 160 Gell 16.5.4. quae scripta legi, ea ferme omnia inconcinna atque absurda uisa sunt. grammatici eo utuntur ut 'uitiosum' praecipue ad uerborum terminationes pertinens significarentur — fue utilizado de manera parecida en la gramática, refiriéndose a lo que era 'incorrecto', sobre todo en lo que atañía a las terminaciones morfológicas → Prisc Gramm 372. inconcinna ... uel turpia uel aspera prolatu uidentur esse metuturus uel metuiturus, nutritrix. bde uersibusiuxta cum absurdus ad id quod rithmo uel numero caret pertinens, i. e. dissonus uel sine numero — en el ámbito del verso, y en compañía de absurdus 'disonante', se aplicó a lo que era falto de ritmo [REL →dissonusbANTconcinnusc] 390 Amm 15.5.50. uersus absurdos et inconcinnos.