[LLHL] increpatiue

[RSL] 
   adu.  ETYM increpatiuus.  [FREQ minima 2indicia 0,13/d.c.m.] 
   ¶ inflato dictu — enfáticamente [REL  →inflate] 407 Aug In euang Ioh 37.3. Homines ... de his rebus quas certas habent, aliquando increpatiue dubitant, id est, uerbum dubitationis ponunt, cum corde non dubitent.