[LLHL] increpatiuum, i

[RSL] 
   subs. n.  ETYM increpatiuus.  [FREQ minima 1indicium 0,06/d.c.m.] 
   ¶ increpatio seu conuicium - reproche [HYPER reprehensiob SIM  →increpatioa1] 300 Iren 40.1. Rursus ut increpatiuum auferrent a Patre et iudiciale ... alterum quidem iudicare, et alterum quidem saluare dixerunt.