[RSL] subs. m. FORMAconfunditur cum sanctus Arnob 4.26.3. Hercules sanctus deus. Prop 4.9.72. y 4.9.74. Aug Ciu 18.19.3. Sancum siue, ut aliqui appellant, Sanctum. ETYMSabinorum uocabulum seu ab Umbria proueniens, quod Romani ad sancire perperam rettulerunt, inde ad Fidius. DLATporta Sanqualis, sanqualis. [FREQ minima 10indicia0,6/d.c.m. 63 Cic] uocabulum scriptis litterariis aptum, magis uersu quam prosa, usibus magis doctis quam mediis; inde a saec. I aec. apparet.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
2
0,31
exponens
4
1,3
lyrica
2
6,7
narratiua
2
0,37
diachronica
I aec.
4
1,4
I-II ec.
4
1
III-V ec.
2
0,23
diaphasica
docta
5
2,4
media
5
0,38
diastratica
litteraria
9
0,69
technica
1
0,36
modus
prosa
5
0,36
uersu
5
2,6
¶Sabinorum deus — el dios sabino Sango [HYPER NOMENdeus Sabinus] 30-15 Prop 4.9.72. Herculem, quoniam manibus purgatum sanxerat orbem, sic Sancum Tatiae composuere Cures. 92 Sil 8.420. ibant et laeti pars Sancum uoce canebant auctorem gentis, pars laudes ore ferebat, Sabe, tuas, qui de proprio cognomine primus dixisti populos magna dicione Sabinos. 412-427 Aug Ciu 18.19.3. Sabini etiam regem suum primum Sancum ... rettulerunt in deos. quem Romani Herculi assimilauerunt — identificado por los romanos con Hércules 29-9 Liv 32.1.10. de caelo tactas ... Veliterni Apollinis et Sancus aedes, et in Herculis aede capillum enatum. → Varro Ling 5.66. Aelius Dium Fidium dicebat Diouis filium ... et putabat hunc esse Sancum ab Sabina lingua et Herculem a Graeca. Paul Fest 229. Propter uiam fit sacrificium, quod est proficiscendi gratia, Herculi aut Sanco qui scilicet idem est deus. cuius templum perspicuum erat — de él se nombraba sobre todo su templo, situado en el Quirinal [DOM templum] 63 Cic Rab perd 20. ex aede Sancus armamentariisque publicis arma populo Romano ... dantur. 5 Ov Fast 6.214. Sancum ueteres donarunt aede Sabini, inque Quirinali constituere iugo. cuius nomen ad sanctus a Romanis relatum est, unde ius iurandi deus putabatur quasi dius Fidius; at nomen Semo ei adiunctum ad semen et serere refert, quare agrorum deus magis comprehendi debet, Sancus quippe caelum significans — su nombre fue relacionado popularmente por los romanos con sanctus, de donde se le consideró dios de los juramentos a imitación de dius Fidius; pero el nombre de Semo, que lo acompañaba, relacionado con semen y serere, parece colocarlo más en el papel de un dios rural, complementado por el epíteto Sancus que, se dijo, significaba el cieloEM 5 Ov Fast 6.213. Quaerebam Nonas Sanco Fidione referrem an tibi, Semo pater; 214 tum mihi Sancus ait: «cuicumque ex istis dederis, ego munus habebo: nomina terna fero: sic uoluere Cures.» → Paul Fest 344. Sancus, qui deus dius fidius uocatur. Dionys Hal 2.113. Σάγκον ὑπὸ τινων Πίςτιον καλεῖςθαι Δία. !1 Lyd Mens 4.90. ! Inscr 60-79 Edr 81.352 Herculanei. Ad Sancum.