[RSL] subs. f. FORMA stīpatio. ETYMstipare. [FREQ minima 10indicia0,6/d.c.m. 62 Cic] uocabulum scriptis litterariis praecipue argumentalibus aptum, usibus mediis, semper prosa; quandoque technicis apparet sine usu proprio; inde a saec. I aec. apparet usque ad Antiquitatis finem.
Variatio
indicia
p/d.c.m. subc.
operum
argumentalis
7
1
exponens
2
0,68
narratiua
1
0,19
diachronica
I aec.
1
0,36
I-II ec.
5
1,3
III-V ec.
4
0,42
diaphasica
docta
1
0,48
media
9
0,65
diastratica
litteraria
7
0,51
technica
3
1,1
modus
prosa
10
0,69
¶ahominum comitatus aliquem siue aliquam rem amplectens — aglomeración de personas en torno a alguien o algo [HYPER comitatus] 62 Cic Sull 66. Eius uoces, eius minae ferebantur, eius aspectus, concursatio, stipatio, greges hominum perditorum metum nobis seditionesque adferebant. 50 Sen Nat 5.3.3. stipatio illorum ac turba resoluta est. 313 Paneg Const f 19.1. tanta te populi densitas, tanta senatus stipatio prouehebat simul et attinebat. bincertumplantae, praecipue arboris, resectio — poda [HYPERsectio arboris] 60 Colum 4.32.4. hoc potest intercidi et disrarari, quod opus rustici stipationem uocant. !cum stuppa textum 'id quod farciendo utile est'. → Gloss 2.438.14. στοιβή stipatio hoc stramentum.