[LLHL] crocitus, us

[RSL] 
   subs. m.  FORMA crōcitus; f. crocatio, onis.  ETYM crocire. 
     ¶ corui uox — voz o graznido del cuervo [HYPER uox auis] → Paul Fest 53.3. Crocatio coruorum uocis appellatio. Non 1.213. Propriam coruorum uocem grocchitum ueteres esse uoluerunt. Löwe 251. croccitus: clamor corui.