[RSL] subs. m. ETYM frendere. [FREQ minima 4indicia 0,24/d.c.m.] ¶ a dentium frendendi actio ad Christianos peccatores in clangoris die pertinens — crujir de dientes que sufrirían los pecadores el día del juicio final [HYPER sonus] 200 Vet Matt 8.12. Illic erit fletus et dentium frendor. 207 Tert Adu Marc . Illic erit fletus et frendor dentium. → Ps Dosith Vat 434. βόμβος, frendor. Gloss 3.434.61. βόμβος. b ferarum rugitus uel fremitus — rugido o bufido de los animales salvajes [HYPER uox animalis terrestris SIM →rugitus] 300-400 Pass Theclae 4. tumultus ... uocum fiebat et frendor bestiarum ex clamore uulgi. 390 Veg Mulom 2.95. iumentum sudabit ... tremorem frendoremque patietur, illidet se parietibus.